Δε θυμήθηκα να σε ξεχάσω

Καλό καλοκαίρι!

2006-07-13T16:26:00.000+02:00

Ήρθε επιτέλους η μεγάλη στιγμή για μένα.
Επιστρέφω για λίγο στην πατρίδα
και τι τυχερή!
θα απολαύσω και το καλοκαίρι. :))

Θα θυμηθώ ξανά ότι έχω 5 αισθήσεις,
πως είναι να σε χαιδεύει ο ήλιος κάθε μέρα.
θα ανακαλύψω πάλι το γαλάζιο και το άσπρο.

Μα πάνω από όλα,
θα είμαστε μαζί.
Όπως τα πρώτα καλοκαίρια μας,
θυμάσαι;

(Οι φωτογραφίες είναι από το dpgr)

Kαλό σου ταξίδι!

2006-07-02T12:16:00.000+02:00

Σήμερα

όλα
άσπρα και γαλάζια τα βλέπω.

Γυρνάς κοντά μου.

Νιώθω σαν να πετάω και εγώ μαζί σου.

2006-06-23T21:54:00.000+02:00

Ανακάλυψα έναν καινούριο υπέροχο κόσμο. Αυτόν των μωρουδομάγαζων. Εκεί μόνο βρίσκεις παιχνίδια με ζωηρά χρώματα, που τα αγγίζεις και νομίζεις πως κάποιος σε χαιδεύει απαλά. Που τα κουνάς και ακούς αστείους μικρούς ήχους, σύντομες χαρούμενες μελωδίες. Και είπα να χαθώ για λίγο σε αυτό τον κόσμο. Ξεχάστηκα, αράχνιασε το μπλογκ μου, αλλά τι πειράζει;

Συνεχίζω να μένω εκτός, αλλά στράφηκα επιτέλους εντός μου. Με βοηθάει σε αυτό και το ζουζούνι που κουνιέται στην κοιλιά μου. Και να θέλω να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχει, δεν με αφήνει σε ησυχία πια.

Δεν μου λείπετε, απλά γιατί συνεχίζω να διαβάζω όσους αγαπώ εδώ μέσα. Και η λίστα των αγαπημένων όλο και μεγαλώνει! Οπότε δεν μου μένει και πολύς χρόνος, να γράψω στο δικό μου. Άλλωστε δεν έχω και τίποτα να πω. Πέρα από ότι είμαι πολύ χαρούμενη και ευτυχισμένη :)))

Εδώ είμαι λοιπόν και ας φαίνομαι εξαφανισμένη. Να μου είστε όλοι καλά,

καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές !

Για την Ελπίδα

2006-05-25T00:13:00.000+02:00

Δεν βρήκα κάτι με ουράνιο τόξο, ούτε μπορώ να σου ζωγραφίσω την χαρά.

Λουλούδια και χρώματα πως να σου φέρω;

Μια ευχή μόνο, να γιορτάζεις, όπως σήμερα, σε όλη σου την ζωή.

Για βόλτα κανείς;

2006-05-24T20:49:00.000+02:00

Αναποφάσιστα τα σύννεφα και σήμερα

Μια κλαίγανε, μια σταματούσαν

Σε κρύβανε όλη μέρα πεισματικά

Και εσύ νόμισες, για λίγες στιγμές, πως νίκησες

Θέμα οπτικής ή εγωισμού;

2006-05-22T11:08:00.000+02:00

Κάποιες φορές

βλέπω τα πάντα και τους πάντες
όπως με συμφέρει.
Φοβάμαι άραγε

να αντικρύσω την αλήθεια;

Ή απλά κατάλαβα
ότι θα γίνω ευτυχισμένη
μόνο όταν μπορέσω να τα δω όλα και όλους
όπως θα ήθελα να είναι;

Απλά και όμορφα.

Χωρίς τίτλο-χωρίς τίποτα

2006-05-18T21:18:00.000+02:00

Η καλύτερη φίλη μου παντρεύτηκε την Κυριακή. Δεν μπόρεσα να πάω, λόγω δουλειάς και λόγω εγκυμοσύνης. Απαγορεύονται τα ταξίδια-αστραπή στην Ελλάδα με αεροπλάνο. Θα ήταν πανέμορφη και χωρίς εμένα, θα χαμογελούσε χωρίς να της γνέφω και να την πειράζω. Αλλά εγώ δεν ήμουν εκεί να την καμαρώσω, να την χαρώ και ας το ήθελα. Και ας της το είχα υποσχεθεί.

Ο διαδικτυακός μου αδερφός κουράστηκε με τα νάζια μου. Με τα νέα μου ωράρια, με τις ακεφιές μου. Το έριξα στην αρχή στην διαφορά ηλικίας. Έτσι για να νιώθω λιγότερες τύψεις. Πήρε το κουβαδάκι του και ξεκινά για άλλες παραλίες. Ας είναι. Έτσι ίσως να μάθει να κολυμπάει στα βαθιά, εγώ πολύ ρηχή ήμουν πάντα. Καλά ταξίδια Βασίλη, και καλά μπάνια!

Πόνταρα στον καιρό μπας και μου φτιάξει η διάθεση. Χα! Όπως έλεγε και η γιαγιά μου, αν έχεις συννεφιά μέσα σου, αυτή σε ακολουθεί όπου και αν πας. Βροχή όλη την μέρα, και βγαίνει ο ήλιος λίγο πριν τη δύση. Συνήθως εκείνη την ώρα κοιμάμαι, το χάνω και αυτό το λίγο φως.

Η δουλειά από ευχαρίστηση και απόλαυση, έγινε ξαφνικά καταναγκαστικά έργα. Παραιτούνται οι καλοί γιατί δεν αναγνωρίζεται από κανέναν αυτό που κάνουν.Τους δίνω δίκιο, τους βγάζω το καπέλο, αλλά θα μου λείψουν που να πάρει. Μένουν οι στραβοί και ανίκανοι, οι ψεύτες, οι τεμπέληδες. Αναρωτιέμαι τι θα κάνω τελικά, άλλα ονειρεύτηκα, άλλα υποσχέθηκα στον ευατό μου. Τι κάνω εδώ;

Και εσύ, μάτια μου, ζεστή μου αγκαλιά, χαμογελάκι και ονειράκι μου, όλο λείπεις. Έχω την γλυκειά φωνή σου, να με παίρνει κάθε τόσο τηλέφωνο, να μου ψιθυρίζει κουράγιο. Ανάμεσα στα τηλεφωνήματα, βυθίζομαι στον ύπνο, για να μην σκέφτομαι, για να μην μετράω τις ώρες μακρυά σου. Είμαι δειλή. Τι θα κάνω σε λίγους μήνες που θα φύγω χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά; Που δεν θα μπορείς εσύ να έρχεσαι; Πάλι με ύπνο θα με κοροιδεύω;

Και τι να πεις

2006-05-09T22:06:00.000+02:00

Eίπα πως θα σου αφιερώσω κάτι, αλλά κόλλησα με αυτό το τραγούδι όλο το απόγευμα σήμερα. Δεν σου ταιριάζει. Για μένα είναι, που όλο έρχομαι, που όλο φεύγω. Που δεν αφέθηκα ποτέ, που δεν θα σε αφήσω ποτέ να μάθεις.

Ποια προσδοκία με πάθος ατενίζεις
στις ψευδαισθήσεις κάθε παροχής
ο κόσμος άρρωστος καπνός που τον καπνίζεις
και έκτιση καθημερινής ποινής
να ξημερώνεις μοναχή να μουρμουρίζεις

Και τι να πεις σε δυο κουβέντες της στιγμής
δε θα 'μαι γω δε θα 'σαι συ
ψάχνεις να βρεις δυο κούφια λόγια να πιαστείς
κι ύστερα πάλι θα χαθείς

Ένα σημάδι βίας μαρτυράει
στη δεξιά μετώπη για το χτες
η νύχτα που 'φυγε στο διάολο να πάει
κι αναζητάς ξανά πλανόδιους εραστές
μα έχεις κουράγιο μια πληγή που σε πονάει

Και τι να πεις σε δυο κουβέντες της στιγμής
δε θα 'μαι γω δε θα 'σαι συ
ψάχνεις να βρεις δυο κούφια λόγια να πιαστείς
κι ύστερα πάλι θα χαθείς

Μυρωδιές και αναμνήσεις

2006-04-23T13:13:00.000+02:00

Πάσχα των παιδικών μου χρόνων. Γεμάτο μυρωδιές και αρώματα. Με το που ΄κλείναν τα σχολεία, αρχίζανε πυρετωδώς οι ετοιμασίες στο μαγαζί μας. Είχαμε τόσο πολύ δουλειά τότε, που όλη η οικογένεια έπαιρνε μέρος. Η μαμά έπαιρνε άδεια από την δουλειά της, εμείς οι μικρές δουλεύαμε όλη μέρα από τότε που θυμάμαι τον ευατό μου. Εγώ σαν μεγαλύτερη και πιο αντικοινωνική στο εργαστήριο, με τον μπαμπά και τους δύο τεχνίτες μας, η μικρή επί των πωλήσεων στο μαγαζί με την μαμά και τα ξαδέρφια μας που ερχόντουσαν να μας βοηθήσουν.
Πριν αρχίσει ακόμη η Μ.Βδομάδα αρχίζαμε με τα νηστήσιμα. Με θυμάμαι να τυλίγω άπειρα κιλά φύλλο σε μια λεπτή ράβδο σαν μολύβι και μετά να τα κόβω μικρά μικρά κομματάκια για να κάνουμε κουρκουμπίνια. Μια δουλειά για γερά νεύρα, που όλοι αρνούνταν να την κάνουν , γιατί όσα και αν τύλιγες πάντα ήταν λίγα. Μα εμένα μου άρεσε η μυρωδιά του άψητου φύλλου, έβαζα ραδιόφωνο, γυρνούσα την πλάτη στο ρολόι και σταματούσα μόνο όταν ο μπαμπάς μου έλεγε πως φτάνουν για σήμερα. Όλο το εργαστήριο μοσχοβολούσε εκείνες τις μέρες από τα φρεσκοκομμένα αμύγδαλα και καρύδια, από το σιρόπι όταν έπεφτε πάνω στους ψημμένους μπακλαβάδες και καταιφάκια. Κάθε γλυκό είχε την δική του χαρακτηριστική μυρωδιά. Τα ροξ, τα τουλουμπάκια, τα τρίγωνα και τα μπακλαβαδάκια.
Τελειώναμε αργά το βράδυ, ο μπαμπάς με την μαμά μένανε και μετά τα μεσάνυχτα, με το που έκλεινε το μαγαζί, ξαναγυρνούσαν στο εργαστήριο. Η μικρή έφευγε πάντα πιο νωρίς, εγώ έπαιρνα το ποδήλατο για να γυρίσω στο σπίτι, αλλά πάντα λοξοδρομούσα και πήγαινα στις πάνω γειτονιές. Εκεί είχε στις αυλές των σπιτιών πασχαλιές, το αγαπημένο μου δεντράκι, αργά το βράδυ μύριζαν τόσο έντονα, τόσο όμορφα! Παρόλη την κούραση που ένιωθα από την ορθοστασία των ημερών, έκανα γρήγορα όλη την απότομη ανηφόρα με ορθοπεταλιά για να μείνω έστω και λίγα λεπτά παραπάνω εκεί, να με ζαλίσει αυτό το άρωμα. Όλα εκείνα τα βράδυα, ευχόμουν να μέναμε εκεί ψηλά, να μπορούσα να ξαπλώνω στο κρεβάτι μου με το παράθυρο ανοιχτό, να μυρίζω πασχαλιές και στον ύπνο μου. Μα ούτε μια φορά δεν έκοψα ένα κλωναράκι να πάρω μαζί μου, το θεωρούσα ιεροσυλία.

Κάπου μεσοβδόμαδα βάφαμε άπειρες θήκες αυγών για τις κουλούρες που θα κάναμε. Ζαλιζόταν κανείς αν έμπαινε στο εργαστήριο, από το ξύδι που προσθέταμε στις βαφές.Κοκκίνιζαν τότε όλα τα σκεύη, τα χέρια μας, έπρεπε ένα ένα να τα γυαλίσουμε με λάδι. Και μόλις τελειώναμε με αυτά, άρχιζε η ετοιμασία για τα τσουρέκια. Μόνο όποιος έχει κάνει θα με καταλάβει. Η μυρωδιά αυτής της ζύμης είναι η πιο όμορφη σε όλο τον πλανήτη. Χρονομετρούσα τον μπαμπά, πάντα ήταν ο πιο γρήγορος να κάνει πλεξούδες, με κοιτούσε και γελούσε, στην αρχή με άφηνε να ζυγίζω μόνα τα κομμάτια της ζύμης , μετά με άφηνε να πλάθω και εγώ, να δίνω σχήμα στην ζεστή και μαλακή μάζα. Πλεξούδες μικρές και μεγάλες, κουλούρες για τις νύφες και τα βαφτιστήρια με ένα αυγό στην μέση.

Ήταν τόσο νόστιμο το τσουρέκι μας, που δεν έφταναν οι φούρνοι του εργαστηρίου μας για να προλάβουν τη ζήτηση. Έτσι αργά το απόγευμα, φορτώναμε το αυτοκίνητο μας με λαμαρίνες γεμάτες με τσουρέκια και πηγαινοερχόμασταν στον μεγαλύτερο φούρνο της πόλης. Ο φούρνος αυτός ήταν δίπλα στον μητροπολιτικό ναό. Τα πρώτα χρόνια ντρεπόμουν να κουβαλάω τις λαμαρίνες, μύριζα από πάνω μέχρι κάτω μαχλέπι, τα ρούχα μου άσπρα από το αλεύρι, με ποδιά και σκούφο, την στιγμή που οι φίλες μου και οι συμμαθητές μου καλοντυμένοι έμπαιναν στην εκκλησία για την λειτουργία. Αν με χαιρετούσε κάποιος έκανα πως δεν άκουγα και χωνόμουν βιαστικά μέσα στον φούρνο, χαιρόμουν όταν επιτέλους νύχτωνε, γιατί νόμιζα πως δεν θα με αναγνωρίσουν.
Κάποιες φορές έκλαιγα, όταν από την κούραση δεν άντεχα άλλο. Γκρίνιαζα στην μαμά, της έλεγα πως όλα τα παιδιά αυτές τις μέρες ξεκουράζονται και κάνουν ένα σωρό πράγματα. Και όταν μου έλεγε πως αυτή είναι η δουλειά μας και να πάω σπίτι να ξεκουραστώ,καταλάβαινα πως έχει δίκιο. Μουλάρωνα και έλεγα δεν πάω σπίτι, θα μείνω. Ήξερα πως η δουλειά απλά έπρεπε να βγει, έπρεπε να βοηθήσω όσο μπορούσα. Γκρίνιαζα και όταν δεν με άφηνε να δοκιμάσω ούτε ένα τσουρέκι από αυτά που έκανα, λόγω της νηστείας. Αχ, τι μαρτύριο και αυτό, να είσαι ανάμεσα σε εκατοντάδες τσουρέκια, να περιμένεις να κρυώσουν για να τα τυλίξεις σε διάφανη μεμβράνη και να σου λένε ότι πρέπει να νηστέψεις! Καμιά στιγμή δεν άντεχα, τσιμπολογούσα καμιά πλεξούδα στα κρυφά, και όταν με έπιανε δέν με μάλωνε, έλεγε φάε, φώναξε και την μικρή, να την μοιραστείτε, για να έχετε δυνάμεις μέχρι το βράδυ.
Το Μ. Σάββατο μετά το απόγευμα σταματούσαν οι ετοιμασίες. Η μαμά πήγαινε σπίτι να ετοιμάσει την μαγειρίτσα, και οι υπόλοιποι μέναμε να τυλίγουμε και να πουλάμε τσουρέκια. Πολλές χρονιές, σχεδόν ξεπουλούσαμε όταν οι τεχνίτες ήδη είχαν σχολάσει,έτσι ξαναμπαίναμε στο εργαστήριο μαζί με τον μπαμπά και μέχρι τελευταία στιγμή ψήναμε τσουρέκια. Κλείναμε στις 23.30, τρέχαμε στο σπίτι για ένα βιαστικό μπάνιο και με μούσκεμα τα μαλλιά βγαίναμε στην Ανάσταση. Πολλές φορές βέβαια, απλά βλέπαμε τον κόσμο να επιστρέφει με τις λαμπάδες αναμμένες. Αλλά δεν μας πείραζε, η μαγειρίτσα μας περίμενε στο σπίτι, και κάτι άλλες τοπικές λιχουδιές που αν σας τις πω θα σας μπερδέψω. :))
H Kυριακή του Πάσχα διέφερε μόνο το μεσημέρι της από τις άλλες. Τότε κλείναμε πάλι για λίγο και πηγαίναμε στο χωριό του πατέρα μου, όπου οι θείες και τα ξαδέρφια μου τα είχαν έτοιμα όλα.Όταν μεγαλώσαμε λιγάκι, και η δουλειά επιτέλους είχε λίγο αραιώσει (μας λυπήθηκε ο Θεός έλεγε χαριτολογώντας η μαμά), πηγαίναμε οι γυναίκες από το πρωί στο χωριό, και έτσι μάθαμε ότι το Πάσχα μυρίζει και αλλιώς πέρα από σιρόπι και μαχλέπι. Μυρίζει και στάχτη, τσίκνα από το αρνάκι και το κοκορέτσι, φρέσκια ντομάτα και αγγουράκι από τον κήπο της θείας μου, και αγάπη, πολλή αγάπη,πρόσωπα χαμογελαστά, γιατί μόνο τότε βλέπαμε τους συγγενείς μας,ζούσαμε ότι ζούσαν και οι άλλοι αυτές τις μέρες.
Όσο σπουδάζαμε αλλά και μετά που δουλεύαμε, πάντα κανόνιζαμε να είμαστε ή εγώ, ή η αδερφή μου αυτές τις μέρες στο μαγαζί. Τότε δεν ντρεπόμουν, καμάρωνα που ο μπαμπάς ήταν ζαχαροπλάστης. Κάποιοι τον πειράζανε και του λέγανε, καλά σπούδασες τα κορίτσια, για να έρχονται να βοηθάνε πάλι στο μαγαζί, και αυτός κατέβαζε το κεφάλι στεναχωρημένος. Έφτανε ένα χαμόγελο μας και ένα: αμάν βρε μπαμπά άσε τους περίεργους να μας ζηλεύουν, για να συνέλθει και να καμαρώσει και αυτός για΄μας. Όταν άρχισα να δουλεύω και μ΄ αναγκάζανε να βάζω εφημερία τέτοιες μέρες με έπιανε κατάθλιψη. Δεν καταλαβαίνω Πάσχα μακρυά από όλες αυτές τις μυρωδιές, δεν καταλαβαίνω Πάσχα αν δεν είμαι κοντά στους δικούς μου. Έτσι και φέτος, χωρίς τίποτα από όλα αυτά, δεν ένιωσα τίποτα. Του χρόνου όμως μου έταξα ταξίδι στα πάτρια εδάφη, ο κόσμος να χαλάσει.

Χρόνια Πολλά! Ελπίζω να περάσατε και να περνάτε όλοι όμορφα. Και μυρωδάτα! ;))

Για τον Λύσιππο

2006-04-10T13:55:00.000+02:00

Επιθυμίες ανεκπλήρωτες
φαντάζουν όμορφες
όταν τις κοιτάμε

Μέρες φωτεινές έρχονται
Αν σηκώσεις το κεφάλι
θα τις δεις

Αυτές δεν πρέπει να τις χάσεις

Μου λείπεις ήδη

2006-04-08T15:38:00.000+02:00

'Αγγελοι

2006-04-05T00:06:00.000+02:00

Πάντα πίστευα ότι οι φίλοι μου είναι άγγελοι. Άλλοι κυκλοφορούν με τα φτερά τους, και άλλοι τα φοράνε μόνο όταν τους χρειάζομαι.

Όλοι μένουν μακρυά μου, αυτό μας έλειπε οι άγγελοι να μένουν μαζί με τους ανθρώπους.

Τις περισσότερες φορές, φτάνει ένα και μόνο τηλεφώνημα για να τους νιώσω και πάλι δίπλα μου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, πότε θα το πω; Με πολύ πολύ αγάπη, για όσους κρατούν καλά κρυμμένα τα φτερά τους.

Που θα πάει, μια μέρα θα το καταφέρω.

'Ανοιξη

2006-03-20T18:29:00.000+01:00

Σαν πεισματάρα που είμαι, είπα να ανθίσω και ας είναι ακόμη χειμώνας εδώ.

Αν όλα πάνε καλά, το φθινόπωρο

θα έχουμε παρέα.

Λίγες φωτογραφίες

2006-03-05T18:46:00.000+01:00

Δεξιά και κάτω, μικρά σπιτάκια και τροχόσπιτα. Η περιοχή είναι παραθεριστικό κέντρο. Το καλοκαίρι εδώ έρχονται για μπάνιο οι καημένοι Γερμανοί :)

Τα σπιτάκια τους από κοντά.

Η λίμνη, και όπου άσπροι λεκέδες χιονονιφάδες. Δυστυχώς χιόνιζε και δεν βγήκαν πολύ καθαρές.

Ένα νησάκι στην μέση του πουθενά.

Η θέα από την δουλειά, που δυστυχώς ποτέ δεν προλαβαίνω να απολαύσω.

Καλό μας μήνα!

2006-03-01T20:27:00.000+01:00

Σήμερα με τίποτα δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Ακόμη σε χειμερία νάρκη βρίσκομαι, τι σαν αρχίζει η Άνοιξη; Βοηθάει λίγο και η χιονοθύελλα που 3 μέρες τώρα δεν λέει να σταματήσει. Ο καλός μου κατέβηκε - πριν προλάβω να γκρινιάξω γιατί δεν κοιμάται λίγο ακόμη,αφού πάει πιο αργά από ΄μένα στην δουλειά -να μου καθαρίσει το αμάξι. Tον αγαπώ και εγώ πολύ, αλλά να πω την μαύρη αλήθεια, ποτέ δεν θα το έκανα αυτό. Ειδικά με τέτοιο ψωφόκρυο. Είμαι κακούργα, ε; Πρέπει να είχε προσέξει που είχα παρκάρει χτες, γιατί αλλιώς αποκλείεται να το έβρισκε, όλα ήταν θαμμένα στο χιόνι. Κατέβηκα, το βρήκα καθαρό και ζεστό, μου έδωσε ένα φιλί και μου είπε να προσέχω.

Ξεκίνησα χαρούμενη και σκέφτηκα πως το πολύ πολύ να αργήσω 5 λεπτά, και ποιος ακούει τον διευθυντή. Μόλις βγαίνω από την πόλη αρχίζουν οι εκπλήξεις. Βλέπω πως ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στην πόλη που δουλεύω είναι κλειστός. Και τώρα; Χωρίς να έχω ιδέα που να πάω, χωρίς ένα χάρτη της περιοχής στρίβω εκεί που στρίβαν όλοι. Και βγαίνω σε αυτοκινητόδρομο μεγάλο, λέω δεν μπορεί από εδώ θα έχει ταμπέλες και κάποια παράκαμψη για την πόλη μου. Ένας πανικός. Νταλίκες διπλωμένες, ελαφρώς τρακαρισμένα αυτοκίνητα, αυτοκίνητα της τροχαίας, εκχιονιστικά, χαλασμός κυρίου. Από μέσα μου χάρηκα, λέω επιτέλους μια φορά να δω και λίγο χάος σε αυτή την χώρα, όλα τους καλά οργανωμένα και όλο μας κουνιούνται.

Μου κόπηκε όμως η χαρά σύντομα. Γιατί όσο προχωρούσα καμία ταμπέλα δεν έβλεπα. Και φυσικά πανικοβλήθηκα χωρίς να σταματήσω, έτσι κάνω πάντα. Αν και στους αυτοκινητόδρομους εδώ δεν έχεις και πολλές επιλογές, πας ευθεία μέχρι να συναντήσεις την επόμενη έξοδο. Λίμνη δεν έβλεπα πια, το μόνο σημείο προσανατολισμού που είχα. Τηλεφωνώ τον καλό μου, και μου λέει τις μαγικές λέξεις. Στρίψε στο πρώτο χωριουδάκι και ψάξε εκεί για ταμπέλες. Ξέρει καλά πως μπορούσα να συνεχίζω ευθεία για μέρες, καλά που με έπεισε. :)

Kαι αρχίζει από εκείνη την στιγμή ο παράδεισος. Σαν να μην ήμουν πια εδώ, αλλά σε άλλο πλανήτη. Τόση ομορφιά λίγα χιλιόμετρα από εκεί που μένω και να μην το έχω πάρει χαμπάρι! Σταματά και η χιονοθύελλα και όλα φαινόντουσαν πια καθαρά. Απέραντο άσπρο παντού. Απάτητο χιόνι, ήμουν η πρώτη τρελή που έστριψε σε αυτό τον δρόμο. Χαμηλά σπιτάκια με τις χαρακτηριστικές σκεπές τους στη μέση του πουθενά. Κανένας άνθρωπος, κανένα αυτοκίνητο, τίποτα λες και υπήρχα μόνο εγώ. Ταμπέλες πολλές, αλλά όλες σκεπασμένες με χιόνι. Και αποφάσισα να διαλέξω μόνη μου το δρόμο και όπου με βγάλει. Καιρός να χρησιμοποιήσω λίγο και το ρημαδοένστικτό μου. Σκέφτηκα τον διευθυντή να κοκκινίζει από το κακό του, τις συναδέλφισσες να με βρίζουν από μέσα τους, και για πρώτη φορά χαλάρωσα και είπα δεν πάτε στο διάολο όλοι σας σήμερα. Θα πω ότι χάθηκα μες στη χιονοθύελλα και δεν θα 'ναι και ψέμματα.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα άρχισε η λίμνη. Μόνο που την μεριά της αυτή δεν την ήξερα. Βρισκόμουν σε άγνωστες ακτές. Μετάνιωσα που δεν είχα πάρει την μηχανή μαζί μου. Όλη μέρα θα καθόμουν εκεί, αποκομμένη από τα εγκόσμια, να βγάζω φωτογραφίες τα θαύματα που 'βλέπαν τα μάτια μου. Το άσπρο δεν είναι μόνο άσπρο τελικά. Γίνεται μωβ, γίνεται κίτρινο,πορτοκαλί, καμιά φορά γαλάζιο, ανάλογα με την ώρα και το φως της ημέρας. Τα κλαδιά των δέντρων τόσο φορτωμένα με χιόνι, λυγίζουν, καμπυλώνουν, σαν έτοιμα να αγκαλιάσουν. Η λίμνη έχει παγώσει ολόκληρη. Και όλη της η επιφάνεια καλύφθηκε από χιόνι. Αν κάποιος δεν ξέρει την περιοχή, θα νομίζει πως κάτω από αυτό βρίσκονται παγωμένα χωράφια.

Ευτυχώς δεν κυκλοφορούσε κανείς άλλος. Ο στενός δρόμος είχε γίνει ακόμη πιο στενός με τόσο χιόνι, το αυτοκίνητο έκανε στην κυριολεξία πατινάζ. Μα δεν φοβήθηκα ούτε στιγμή, δεν σκέφτηκα να φοβηθώ. Κοιτούσα έξω, έκλεισα τελείως την μουσική, κατέβασα και λίγο το τζάμι μου, να ακούσω, να μυρίσω, να νιώσω το κρύο. Ακουγόταν μόνο το τρίξιμο από τα κλαδιά των δέντρων. Χαμογέλασα. Ή ονειρεύομαι όλα αυτά που βλέπω, μουρμούρισα, ή όλα σήμερα συνομωτούν για να δω, ότι δεν έβλεπα τόσο καιρό.

Έφτασα με μια ώρα καθυστέρηση στην δουλειά. Οι μισές ήρθαν μετά από ΄μενα. Πήγα να ζητήσω συγνώμη από τον διευθυντή και για πρώτη φορά τον είδα να χαμογελά πονηρά. "Εμείς θα πρέπει να σας ζητήσουμε συγνώμη, δεν είστε σίγουρα συνηθισμένη σε τέτοιες καιρικές συνθήκες, θα τρομάξατε σήμερα". Ναι, έγνεψα μην του χαλάσω χατήρι και έφυγα βιαστικά, μην μου ξεφύγει πως σήμερα ήταν η μόνη μέρα που δεν τρόμαξα. Για πρώτη φορά αγάπησα αυτή την χώρα. Καλύτερα που δεν του είπα τίποτα. Μπορεί μέχρι αύριο να το μετανιώσω πάλι, δεν είμαι για τέτοιες δηλώσεις.

Νύχτες σαν εκείνες

2006-02-28T00:47:00.000+01:00

Κενές
Ατελείωτες
Κρύες

Με μόνη παρέα τότε, κάτι περσικά τραγούδια στο ραδιόφωνο, δεν έπιανα με τίποτα ελληνικούς σταθμούς. Και τα γράμματα σου. Χιλιοδιαβασμένα, χιλιοχαϊδεμένα. Με κάτι βιαστικά σκιτσάκια που έκανες στο τρένο για να περνάει η ώρα. Κάποιες φορές με κάποιο μπλουζάκι σου αγκαλιά, που έκλεβα κρυφά από τον σάκο. Για να σε νιώθω, να σε μυρίζω, να σε έχω κοντά μου.
Κάποτε με ρώτησες τι έκανα όλα αυτά τα εισιτήρια που μάζευα. Ήταν τότε τόσο σημαντικά. Αυτά τα χαρτάκια ήταν οι μέρες που μας ένωναν. Όταν καταλάβα τι λιγοστές ήταν, σε σχέση με τα χρόνια που ήμασταν μαζί, τα πέταξα. Και κράτησα τα χρόνια.

Πήγαμε Άμστερνταμ με τρένο. Φοβόμουν ότι μόλις ακούσω τον ήχο του να πλησιάζει, θα βάλω τα κλάμματα. Μα τι τύχη! Τα νέα, υπερσύγχρονα τρένα δεν αγκομαχούν, και ο σταθμός δεν θύμιζε σε τίποτα αυτούς που σε αποχαιρετούσα. Εκείνοι ήταν ανοιχτοί, επίτηδες λες, να μπαίνει ο αέρας και το κρύο. Να παγώνουν τα δάκρυα μη τυχόν και κυλήσουν. Αυτός τώρα ήταν ζεστός, να ήταν άραγε έτσι μόνο επειδή φεύγαμε μαζί; Κοιτούσα δήθεν αδιάφορα τις γραμμές, φοβόμουν μην αντικρύσω κανένα ζευγάρι να φιλιέται και θυμηθώ εμάς. Πόσους αποχαιρετισμούς νομίζεις αντέχει η καρδιά; Και πόσους τα μάτια; Σε θυμάμαι να μου λες πίσω από το τζάμι "μην κλαις", να κάνεις γκριμάτσες για να γελάσω. Και όταν το τρένο ξεκινούσε, να κρέμεσαι στο παράθυρο για να μου στείλεις φιλιά. Και έπειτα το τίποτα. Να μένω πίσω να μετράω αντίστροφα τις μέρες. Μέχρι την επόμενη φορά.

Από τότε δεν έχουν αλλάξει πολλά. Ίσως μόνο τα τρένα και οι αντοχές μου. Ακόμη ξενυχτάω με ραδιόφωνο, ακόμη φοράω τα φορεμένα σου μπλουζάκια για να με ξεγελάω. Η νύχτα έρχεται και με κουράζει. Ξαπλώνει πάνω μου. Τεντώνεται, τεντώνεται και με πονάει. Άλλη μια νύχτα. Μία από εκείνες τις αμέτρητες.

Kill my silence

2006-02-24T16:53:00.000+01:00

Παλιές μου νίκες

Νέες μου ήττες

Ήρθες

και άλλαξες τα χρώματα.

Ήρθες

και δεν θέλησα ποτέ ξανά να φύγω.

Θέλω να κάνω όλους τους κύκλους μαζί σου, από την αρχή.

Χωρίς σιωπές.

Almond blossom - Van Gogh

2006-02-21T13:13:00.000+01:00

Ένας πίνακας που είδα για πρώτη φορά. Και έμεινα να τον κοιτώ για ώρα. Τα χρώματα του βέβαια είναι λίγο διαφορετικά. Στην πραγματικότητα είναι ακόμη πιο όμορφος. Έχει ένα γαλαζοπράσινο φόντο, σαν θάλασσα και ουρανός μαζί. Τα άνθη έχασαν λίγο από το αρχικό τους χρώμα με το πέρασμα του χρόνου, λέει το βιβλίο. Ήταν λίγο πιο ροζ. Σκληρός ο χρόνος. Αλλάζει τα πάντα.

Ερωτεύτηκα αυτό τον πίνακα. Να φταίει που βαρέθηκα τον χειμώνα; Που θέλω να δω και άλλα χρώματα πέρα από το γκρίζο και το άσπρο; Θυμήθηκα την αμυγδαλιά στην αυλή του παλιού μας σπιτιού. Τι χαρά κάναμε με την αδερφή μου μόλις βλέπαμε τα πρώτα του λουλούδια να ανθίζουν. Και όταν γέμιζαν όλα της τα κλαδιά, με τον αέρα γέμιζε όλη η αυλή ροζ πέταλα. Η μικρή καθόταν πάντα κάτω από αυτό και έπαιζε με τις ώρες. Πέφταν ανθάκια πάνω στα μακρυά μαλλιά της και έμοιαζε με πριγκήπισσα παραμυθιού.

Λένε πως αυτό το δέντρο είναι σύμβολο νέας ζωής. Το πρώτο που ανθίζει, το πρώτο που καταφέρνει μες στο κρύο να φέρει το μήνυμα. Η άνοιξη έρχεται. Τα καινούρια έρχονται. Διψάω για χρώματα, για μυρωδιές και κάτι νέο. Το μόνο που δεν θέλω να αλλάξω στην ζωή μου είσαι εσύ. Ίσως γιατί μόνο εσύ μπορείς να με κάνεις να ανθίσω.

Βρήκα κάτι για τους πίνακες που σου αρέσουν

2006-02-17T12:07:00.000+01:00

Fishing boats on the beach at Les Saintes-Maries-de-la-Mer

In late 1888 Van Gogh decided to paint seascapes around the Mediterranean coast. He thought of going to Marseilles or Martigues, but finally headed for the little fishing town of Les Saintes-Maries-de-la-Mer. Altough Van Gogh only stayed there for a few days, he managed to complete nine drawings, two seascapes and a view of the town.

As he was leaving Saintes-Maries he made a drawing of the boats: ''That was before the boats put out to sea posthaste, I had observed it every morning, but because they left very early, I had no time to paint it.''

Back in his studio in Arles Van Gogh had plenty of time to create a painting based on his sketches. In a letter to Bernand he described this studio work as a composition of ''small green, red and blue boats, so lovely in respect of form and colour that they recall flowers''.

The yellow house

Van Gogh's dream was to found a colony of artists where like-minded individuals could live and work together. He thought that a collective studio could be established in the rooms that he rented in May 1888 in the right section of the yellow house on place Lamartine in Arles.
Vincent had the apartment redecorated: '' I want to make a true artists' house of it, but not expensive, on the contrary, nothing expensive, but everything- from the chair to the painting- with character''.

In his studio he painted The yellow House, a description of which he sent to his brother Theo: ''For it is tremendous, those yellow houses in the sun and then the incomparable clarity of the blue....The house to the left is pink with green shutters, that stands in the shadow of a tree, that is the restaurant where I go to eat every day. My friend, the postman, lives at the end of the street to the left, between two railway bridges''.

Wheatfield under thunderclouds

In Auvers, Vincent painted a number of landscapes with wheatfields in an unusual, elongated format (50x100). He wrote about these canvases in a letter to his brother Theo: ''They are enormous sweeping wheatfields beneath stormy skies and I have intentionally tried to express sadness, extreme loneliness in them''.

The simple composition of Wheatfield under thunderclouds - a division itno two horizontal planes - emphasizes the boundless quality of the open fields. There is no tree, bird or figure to interrupt the horizontal character of the landscape.

However, the painter claimed that these works also contained a positive meaning: '' I am almost sure that in these canvases I have articulated what I cannot express in words, namely how healthy and heartening I find the countryside''.

Tον είδα σας λέω!

2006-02-14T18:28:00.000+01:00

Το Σάββατο, σε ένα μουσείο στο Άμστερνταμ.

Γλυκούλης είναι ο άτιμος.

Και τι να φοβηθείς από ένα παιδί;

Αθώος, με πονηρό χαμογελάκι και το δάχτυλο

στα χείλη να ζητά σιωπή, προσοχή.

Κόλπο είναι για να μην δεις

ότι το άλλο χέρι,

ετοιμάζεται να πάρει ένα βέλος.

Αυτό που θα σε πληγώσει.

Μα πώς να του θυμώσεις;

Και γιατί από τα βέλη του να φυλαχτείς;

Ψάχνοντας χρώματα

2006-02-10T10:47:00.000+01:00

Πίσω από κάθε κείμενο ένας άνθρωπος

2006-02-08T12:14:00.000+01:00

Μπορεί να είμαι υπερβολική και ανόητα συναισθηματική, εντάξει το παραδέχομαι, πάντα έτσι ήμουν (πώς να αλλάξω τώρα;). Μακρυά όμως από όλους τους φίλους μου, χάρηκα που ανακάλυψα όλη αυτή την μεγάλη παρέα. Στην αρχή νόμισα πως είναι κάτι πολύ βολικό. Σας διαβάζω χωρίς να το ξέρετε, ό,τι ώρα θέλω, χωρίς να φοβάμαι πως ενοχλώ. Δεν θα μέ ξυπνήσει κανείς κλαίγοντας 3 η ώρα το πρωί γιατί μόλις χώρισε, δεν θα μου ζητήσει κανένας να βγω με το ζόρι μαζί του, θέλω δεν θέλω, μπορώ δεν μπορώ, γιατί έτσι απλά κάνουν οι φίλοι. Όποτε θέλω σας διαβάζω, όποτε θέλω απαντώ, ότι θέλω γράφω και στο δικό μου blog.

Αργότερα όμως, όσο διάβαζα τον καθένα από εσάς, έπιασα τον ευατό μου να νοιάζεται για άγνωστους ανθρώπους. ''Για ψυχές δίχως πρόσωπα''. Και δεν ξέρω, το έχουν νιώσει αυτό όσοι παίρνουν μέρος σε reality; Χαίρονται αυτοί με την χαρά του άλλου, νοιάζονται όταν τους νιώθουν στεναχωρημένους; Και ποιο είναι το δώρο μας εδώ μέσα, τι κερδίζει ο νικητής; Υπάρχει νικητής; Υπάρχουν όροι; Και τι δείχνει το μάτι της κάμερας; Μήπως το κομμάτι του ευατού μας, που εμείς εν γνώσει μας παρουσιάζουμε στα γραπτά μας, στις μουσικές και στις εικόνες μας; Και είναι άραγε τόσο κακό αυτό;

Για ορισμένους εδώ μέσα,νιώθω ότι πραγματικά είναι κοντά μου. Εγώ το νιώθω, αυτοί μπορεί και να μην είναι. Όλα είναι σχετικά σε αυτή την ζωή. :)) Ίσως γιατί βρίσκω πολλά κοινά, ίσως γιατί με βάζουν να σκέφτομαι πράγματα που επιμελώς αποφεύγω να αντιμετωπίσω . Ανακουφίζομαι όταν ανακαλύπτω ότι αυτά που πέρασα, ή περνάω τα βιώνουν και άλλοι και βρίσκουν την δύναμη να τα προσπεράσουν. Αισθάνομαι λιγότερο εξωγήινη, όταν βλέπω ότι και κάποιος άλλος αντιδρά παρόμοια στο ίδιο ερέθισμα. Είναι μια γλυκιά συνωμοσία που είχα να την νιώσω από παιδί.

Χρησιμοποιώ την λέξη νιώθω, γιατί μόνο αυτή ταιριάζει σε αυτή την παρέα. Ξέρω πως ποτέ δε θα σε δω να κλαις,να φοβάσαι, να αγχώνεσαι για κάτι, θα το νιώσω όμως μέσα από τα λόγια σου. Δεν μπορώ να δω το χαμόγελο σου, θα το αισθανθώ όμως, θα χαρώ και εγώ και ας μην σε έχω αντικρύσει ποτέ. Είναι άρρωστο αυτό; Μήπως πίσω από κάθε κείμενο, δεν είναι ένας άνθρωπος;

Στις αρχές μαγεύτηκα, νόμισα πως κάποιοι απλά έχουν το χάρισμα να χρησιμοποιούν όμορφα τις λέξεις, σαν να σε υπνωτίζουν. Μετά κατάλαβα πως δεν φταίνε οι λέξεις. Μαγεία και δύναμη έχουν αυτοί που τις γράφουν. Αυτοί που δεν ντρέπονται να πούνε πως είναι απογοητευμένοι, μπουχτισμένοι, πληγωμένοι,ή χαρούμενοι και ερωτευμένοι. Αυτοί που θέλουν κάτι να αλλάξει,ή να καταγράψουν κάτι από τα παλιά, γιατί φοβούνται πως θα το ξεχάσουν. Να βάλουν τις σκέψεις σε σειρά, να βγάλουν αισθήματα και συναισθήματα καταπιεσμένα επίτηδες από καιρό.Να γράψουν για κάτι που δεν τους άρεσε, ή για κάτι που τους άρεσε πολύ.

Μα πιο πολύ να μοιραστούνε, να βγάλουν κάτι από μέσα τους, και ας ξέρουν πως ίσως και κανείς να μην καταλάβει. Παίρνουν το ρίσκο, έχουν την ευθύνη. Και σίγουρα περιμένουν αυτός που θα διαβάσει, αν δεν μπορεί να τους καταλάβει, τουλάχιστον να τους σεβαστεί. Και να μην μαγαρίσει το χώρο τους, με άσχημα λόγια, με δήθεν συστάσεις, με κομπλεξικές επιθέσεις. Δεν κατάλαβα ποτέ αυτούς που βρίζουν, που γράφουν άσχημα στα σχόλια, που κρίνουν άκομψα τον άλλο. Είμαι τυχερή γιατί μέχρι τώρα δεν μου απάντησε ποτέ κανένας έτσι. Χαίρομαι που τα σχόλια των φίλων μου είναι πιο όμορφα από τα κείμενα μου.

Πίσω από κάθε κείμενο, κάθε σχόλιο, ένας άνθρωπος. Τι πιο όμορφο από αυτό;

Υ.Γ: Mαυρογατούλη, ευχαριστώ που μου έδωσες την αφορμή με "To μεγαλύτερο reality όλων των εποχών", να καθήσω να γράψω για κάτι που σκεφτόμουν από καιρό.
Αrmiriki, όλα καλά. Εγώ συγνώμη.

Μια βδομάδα σαν παραμύθι

2006-02-06T09:42:00.000+01:00

Από σήμερα έχω άδεια. Με ζόρισε ο διευθυντής να την πάρω, είναι λέει του προηγούμενου χρόνου, πρέπει, αλλιώς θα την χάσω. Εγώ λέω, φοβάται μην ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου και εξαφανιστώ όλο το καλοκαίρι Ελλάδα. Ας είναι, έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω σε αυτή την βδομάδα.

Πρώτα απ'όλα, να θυμηθώ ότι έχω σπίτι και να το φροντίσω ανάλογα. Να σου μαγειρέψω ότι σου αρέσει, αν και δύσκολο να αποφασίσω τι. Όλα λες πως σου αρέσουν, ποτέ δεν με κακοκάρδισες. Να ψάξω τις συνταγές με τα γλυκά. Κάθε μέρα πρέπει να είναι πιο γλυκιά από την άλλη, το υποσχέθηκα, θα το κάνω πραγματικότητα. Ξέρω, ξέρω, άλλο εννοούσα όταν το έλεγα, αλλά ας ξεκινήσω από τις γεύσεις.

Θα πάρω τηλέφωνο όλους τους φίλους με την σειρά. Δεν είναι ότι τους ξεχνάω, αλλά μια γυρνάω κουρασμένη, μια γυρνάω περίεργες ώρες, μια δεν γυρνάω καθόλου. Και τις μέρες που είμαστε μαζί, που είμαι χαρούμενη και θέλω με όλο τον κόσμο να μιλήσω, δεν σπαταλώ δευτερόλεπτο. Οι ώρες αυτές είναι δικές μας, ξεχνάω τους πάντες και τα πάντα.

Σήμερα έχει την αγαπημένη μου εκπομπή στο ραδιόφωνο. Θα την ακούσω και ας είμαι μόνη. Μου έλειψε η παρέα της φωνής του, πάει καιρός που τον άκουσα τελευταία φορά. Να θυμηθώ να την γράψω, να την ακούσουμε πάλι μαζί.

Θα διαβάσω επιτέλους τα κείμενα των φίλων. 28 μέρες του Φεβρουαρίου 2006. Και ξέρω πως θα τα ρουφήξω αχόρταγα, όπως έκανα μικρή τα καλοκαίρια με τα βιβλία από την δανειστική. Να καθήσω στο πάτωμα όπως τότε, να απομονώσω ήχους, χρόνο και σκέψεις, και να απολαύσω τις ιστορίες τους. Και δεν είναι και η μαμά εδώ, να με διακόψει λέγοντας: άσε το διάβασμα πια, αμάν αυτή η μανία σου, σού βρήκα δουλειά να κάνεις.Ας ήσουν εδώ μαμά και ας φώναζες όλη μέρα.
Δεν θα της πω ότι έχω άδεια, θα στεναχωρεθεί που δεν θα πάω να τους δω.

Έχω επιτέλους τον χρόνο, να κάνω ένα καφέ και να διαβάσω τους virtual φίλους μου. Aν και για μένα δεν είναι καθόλου virtual, τους βαφτίζω έτσι για να τους ξεχωρίζω από τους άλλους, αυτούς που έχω δει, έχω αγγίξει, ξέρω τα τηλέφωνα και τον ήχο του γέλιου τους. Αυτές, ίσως είναι και οι μόνες διαφορές τελικά.

Πάμε μια βόλτα;

2006-01-31T15:30:00.000+01:00

-Τι ώρα σχολάς; Θα έρθω να σε πάρω
-Μα τι με ρωτάς; Πως θα έρθεις;
-Πες μου, βρήκα τρόπο, τα κατάφερα
-Δε σε καταλαβαίνω, αλλά αργώ ακόμη
-Θα κάνω τότε μια βόλτα

-Που είσαι; Στο σταθμό; Μόνο βουητό ακούω και τίποτα άλλο
-Πετάω
-Τι κάνεις;
-Πετάω
-Ωραίο αστείο, πρέπει να κάνω κάτι ακόμη, θα σε ξαναπάρω

Δύει ο ήλιος. Δεμένη με σχοινί, χαζεύω τα πάντα από ψηλά. Ακίνητη και ας φαίνεται πως ταξιδεύω. Κόλπο που σκέφτηκα,για να μη βαριέμαι,για να μην σε κάνω να ζηλεύεις. Πόσες πόλεις, πόσες χώρες ακόμη θα μπουν ανάμεσα μας;
Είμαι εδώ και πάντα περιμένω. Να'ρθεις να κόψεις το σχοινί, να φύγουμε, να νιώσω πάλι ελεύθερη.

Σε ρωτάω, έχει ακόμη φτερά ο Έρωτας;

2006-01-30T01:10:00.000+01:00

Κάποιες φορές αισθάνομαι πολύ μικρή. Σε κοιτάω, ενώ είσαι πολύ ψηλά. Πολύ μακρυά από μένα. Δεν βλέπω αν μου χαμογελάς, το ξέρω όμως. Πάντα μου χαμογελάς, πάντα μ΄αγαπάς. Δεν μπορώ να σε ακούσω,μα ξέρω τι σκέφτεσαι,τι θέλεις, τι περιμένεις από μένα. Και όλη αυτή η απόσταση ανάμεσα μας; Πως να πετάξω εγώ κοντά σου, γιατί να πέσεις για χάρη μου στα χαμηλά;

Σάββατο απόγευμα

2006-01-28T18:33:00.000+01:00

Όλο τ'απόγευμα δεν είπα τίποτα
κρύβω τα λόγια μου μ'ένα τσιγάρο
έξω τα χρώματα σβήνουν και χάνονται
κλείνω τα μάτια μου ανάσα να πάρω

Πως βραδυάζει νωρίς
όλα εδώ σαν φινάλε γιορτής

Να τρέχω

2006-01-26T16:06:00.000+01:00

Το μόνο που θέλω τις τελευταίες μέρες.
Να τρέχω σαν τρελή.
Κοροιδεύω τον ευατό μου.
θα προλάβω;
θα μας φτάσει ο χρόνος;
Θα τα καταφέρω;
Μην μου πεις τι σκέφτεσαι, άσε με να προσπαθήσω.

Επιτέλους!

2006-01-23T12:56:00.000+01:00

Έβγαλε ήλιο ξαφνικά.
Μου χαμογέλασες μήπως;
Θα βγω για μία βόλτα.
Μην μου κατσουφιάσεις και γίνω μούσκεμμα.

Πετάωωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2006-01-20T14:34:00.000+01:00

Μόλις έμαθα ότι η αδερφή μου περιμένει δίδυμα.
Θα γίνω δύο φoρές θεία.
Δύο φορές χαρούμενη, διπλά ευτυχισμένη!!!!

Τα Παράθυρα

2006-01-18T17:08:00.000+01:00

Καβάφης Κ.Π.

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

-5,5

2006-01-15T10:08:00.000+01:00

Γυρνώντας από την δουλειά, διέσχισα ένα γυάλινο δάσος. Γύαλινο και όμορφο, όπως στα παραμύθια.Η λίμνη πάγωσε. Και τα 15 της χιλιόμετρα. Μα εγώ δεν ζήτησα αυτό.
Ζήτησα να παγώσει ο χρόνος, όταν είμαστε μαζί. Να παγώσει το μυαλό, να μην μπορώ να σκέφτομαι.

Ευθεία

2006-01-13T01:10:00.000+01:00

Νομίζω πως προστατεύω τους γύρω μου με το να παρουσιάζομαι σαν μια ευθεία γραμμή. Πάντα η ίδια, σταθερή σε όλα. Βαρετή χωρίς εκπλήξεις. Δεν θέλω κανένας να ανησυχεί με της ζωής μου τα ανήσυχα. Κρατάω τα κομμάτια μου, κινούμαι αργά να μην διαλυθώ. Και χαμογελάω σε όλους. Τι μου φταίνε οι άλλοι, τι μου φταις εσύ;

Το παίζω δυνατή, τους πείθω όλους τελικά. Σου υποσχέθηκα πως θα ελευθερωθώ από όλα τα ψέμματα. Σε κοιτάω σαν μέσα από γυάλα. Δεν πρόκειται ποτέ να την σπάσω, για να μην σε πληγώσω. Θα βρω άλλο τρόπο να ελευθερωθώ, στο υπόσχομαι. Και τότε μόνο θα ρίξω άγκυρα στο πιο κρυφό σου σημείο.

Μου λείπεις. Ποτέ δεν θα συνηθίσω την απουσία σου.

Ένα κομμάτι πανί

2006-01-10T14:27:00.000+01:00

Αρχίζοντας την δουλειά με ένα κάρο εκκρεμότητες στο κεφάλι μου, στους φακέλους μου και στο τηλέφωνο να μου λένε ότι με ζητά ο supervisor μου, απάντησα μηχανικά στην καλημέρα μιας κοπέλας. Με ρώτησε κάτι και τότε μόνο σήκωσα το κεφάλι. Και την θυμήθηκα.

Πριν λίγους μήνες, είχα δει την φωτογραφία της σε ένα βιογραφικό που μάς έδειξε ειρωνικά ο διευθυντής. "Πιθανή νέα σας συνάδελφος, τι λέτε;" Κοίταξαν όλοι την φωτογραφία με ξυνισμένα μούτρα. Κανείς δεν άγγιξε το βιογραφικό, μόνο εγώ η περίεργη. Δεύτερης γενιάς Τουρκάλα η συνάδελφος, σπουδές στο Βερολίνο, εργασίες, διατριβή, προϋπηρεσία σε γνωστό ερευνητικό κέντρο. ''Λοιπόν;'' Και ξεκίνησε ένας χείμαρρος ντροπής. Στην αρχή νόμισα πως δεν άκουγα καλά, τα γερμανικά μου είναι ακόμη σε χάλια επίπεδο, λέω δεν μπορεί, είναι πρωί ακόμη και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Άκουγα καλά όμως.

Θέλουμε να λεγόμαστε επιστήμονες, Ευρωπαίοι, άνθρωποι. Κοκκίνησα από ντροπή, από θυμό, από οργή. Το πρόβλημα όλων ήταν ότι η κοπέλα φορούσε μαντήλα. Μια άσπρη μαντήλα που τόνιζε ακόμη πιο πολύ τα φωτεινά έξυπνα μάτια της και τα γλυκά χαρακτηριστικά της. Μίλησαν όλοι άσχημα. Πως θα το πάρουν οι κάτοικοι της περιοχής (που πάνω από τα 2/3 είναι αλλοδαποί!), πως θα χάσουμε ''πελάτες'' (που πάνω από τους μισούς είναι Τούρκοι!), πως εδώ δεν είναι Βερολίνο (είναι όμως ακόμη Γερμανία;). Όλοι εκτός από μένα και μια Τουρκάλα συνάδελφο που δεν φορά μαντήλα, την Fazile.

Η ειρωνεία; Η ομάδα μας έχει μόνο 3 γερμανούς. Όλοι οι άλλοι αλλοδαποί. Άλλοι γεννήθηκαν εδώ, άλλοι μόλις ήρθαν ψάχνοντας κάτι καλύτερο. Άλλοι με προσόντα και άλλοι χωρίς. Άλλοι να μιλάνε σωστά γερμανικά και άλλοι σαν εμένα, να τσιγγουνεύονται τις λέξεις για να μην γίνουν ρεζίλι. Λέγανε, λέγανε, λέγανε με στόμφο και δραματικό ύφος τι κακό θα μας βρει. Μα ούτε στιγμή δεν σκεφτήκανε πως είναι μία από 'μας, πως τουλάχιστον έχει τα προσόντα. Ο - πνιγμένος στα γελάκια - διευθυντής μας, πρόσεξε πως εγώ και η Fazile δεν είχαμε πει τίποτα. Ειρωνικά, μου λέει: σαν Ελληνίδα που είστε, δεν θα την θέλετε εδώ, σωστά; Του χάλασα το γέλιο. Την θέλω, απάντησα κοφτά. Στην δουλειά μας τι σχέση έχουν οι εθνικότητες και οι μαντήλες; Νευρίασε και γύρισε στην Fazile. Και τότε μόνο θυμήθηκε πως αυτή είναι Τουρκάλα (αλλά χωρίς μαντήλα) και κοκκίνησε. Το θέμα έληξε, ψηφίσαμε είπε, και μας έδιωξε όλους με ανακούφιση.

Και σήμερα την είδα. Ήρθε να πάρει πληροφορίες για ένα συγγενικό της πρόσωπο. Είπε πως είναι συνάδελφος, πως είχε κάνει και σε 'μας αίτηση. Και πως ψάχνει ακόμη κάτι στην γύρω περιοχή, γιατί εδώ είναι όλη της η οικογένεια. Ντράπηκα να της πω ότι την αναγνώρισα. Ντράπηκα που εγώ έχω θέση και αυτή μία μαντήλα στο όμορφο κεφάλι της.

Home

2006-01-09T21:42:00.000+01:00

Αύριο που θα γυρίσεις, ξέρω πως θα χαρείς. Σκεφτόμουν τι μας λείπει τόσα χρόνια. 'Εκανα μια ευχή και να πως έγινε η γειτονιά μας. Κάνε μου αναπάντητη πριν έρθεις. Να παραγγείλω και τον ήλιο.

Aachen - Μ.Θεοδωράκης

2006-01-08T19:13:00.000+01:00

Και ένα ταξίδι που έκανες μόνο για μένα. Για να ακούσω μουσική ελληνική, για να χαθώ στην αγκαλιά σου και να ξεχαστώ. Ποτέ δεν μου χάλασες χατήρι. Ευχαριστώ, αν και πάντα στο λέω καθυστερημένα.

'Οταν κοιμάσαι...

2006-01-06T20:28:00.000+01:00

...γλυστράω κρυφά μέσα από την αγκαλιά σου. Πάω να κάνω ένα καυτό μπάνιο. Ανεβάζω την θερμοκρασία του νερού, μέχρι να νιώσω πόνο. Μα δεν σταματώ, σιγά σιγά εξοικειώνομαι. Όπως τα κατάφερα με όλους τους πόνους. Ανοίγουν έτσι όλοι οι πόροι του σώματος. Και αρχίζουν να βγαίνουν οι αλήθειες, μία μία. Γεμίζει το μικρό μας μπάνιο. Τις βλέπω να με κοιτούν σαν να με κοροιδεύουν. Τις κοροιδεύω και εγώ. Σήμερα θα τα καταφέρω. Κοιτάζω τον καθρέπτη. Βλέπω μόνο το περίγραμμα μου, οι ατμοί καλύπτουν ζεστά τις λεπτομέρειες. Τότε μόνο καταλαβαίνω γιατί με λες όμορφη. Αισθάνομαι ανακούφιση, αυτές βγήκαν από μέσα μου, είμαι όπως παλιά. Σήμερα ήμουν σίγουρη πως θα προλάβαινα να ανοίξω το παράθυρο. Να μπει κρύος αέρας να κλείσει τις εισόδους του δέρματος. Για άλλη μια φορά, αυτές πιο γρήγορες. Μπαίνουν μέσα μου πάλι και φυλακίζονται. Γυρνάω στην αγκαλιά σου, πρέπει να το πάρω απόφαση. Δεν θα γίνω ποτέ ξανά καθαρή.

Θα μου λείψεις

2006-01-03T14:43:00.000+01:00

Πως θα ζήσω χωρίς εσένα δύο ολόκληρες μέρες; Να τη βράσω τη δουλειά μας και την καριέρα μας. Θέλω να είμαστε συνέχεια μαζί και να παγώσει ο χρόνος. Tα'χω βάλει με τον χρόνο. Που όλο τρέχει όταν είμαστε μαζί, και μουλαρώνει και πεισμώνει όταν είμαι μακρυά σου. Θέλω να υπάρχω και να ζω μόνο για σένα. Ας μην είμαι όμως αχάριστη. Αρκεί που σε έχω.

2006-01-02T16:36:00.000+01:00

Που είσαι; Πεινάω, νύσταξα και εσύ ακόμη να έρθεις.
Bιάσου. Αλλιώς θα σε φάω ολόκληρο ;)

Μόλις γύρισα

2006-01-02T14:10:00.000+01:00

Με κούρασε η ομίχλη. Παρόλο που οδηγούσα εκνευριστικά αργά, κανά δυο φορές κόντεψα να βγω από τον δρόμο. Τι να σκεφτόμουν άραγε; Νόμιζα πως το αυτοκίνητο μου ήξερε την διαδρομή απ'έξω. Δεν είναι να βασίζεσαι σε τίποτα τελικά.

Όλα άσπρα εδώ. Χιόνι, ομίχλη, άσπρα ρούχα στην δουλειά, άχρωμοι άνθρωποι. Παλιότερα πίστευα ότι το άσπρο τονίζει τα πρόσωπα, τα μάτια. Μέγα λάθος! Το άσπρο εδώ σε κάνει διάφανο, χωρίς όρια, σαν να μην υπάρχεις. Σήμερα σηκώθηκα με χαρά. Σκέφτηκα καινούρια χρονιά μπήκε, όλοι θα είναι χαρούμενοι στην δουλειά, θα χαμογελάμε και θα ανταλάσσουμε ευχές. Αισθάνθηκα χαζή. Μόνο εγώ χαμογελούσα, μόνο εγώ είπα ευχές. Και οι περισσότεροι δεν απάντησαν καν. Στεναχωρήθηκα, μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα, αλλά πείσμωσα και τους δικαιολόγησα μέσα μου. Δεν υπάρχει τίποτα για αυτούς που να τους κάνει να χαμογελούν. Είναι να τους λυπάμαι τελικά.

Το πρώτο πράγμα που έκανα με το που μπήκα σπίτι, ήταν να δω φωτογραφίες από Ελλάδα, από αγαπημένα μέρη, και πρόσωπα χαμογελαστά. Πόσα χρώματα, πόσο φως, πόσα χαμόγελα χωράει το κομπούτιερ μου!Καλά που έχω και αυτά, μόνο έτσι θα αντέξω.

Καλή Χρονιά είπα; Άντε, στο καλό, με την κατσουφιά τους, ξέχασα το πιο σημαντικό! Ό,τι καλύτερο για όλους!

Eίναι μέρες...

2005-12-29T21:39:00.000+01:00

... που νιώθω πως πετάω στα σύννεφα. Χάρη σε σένα!

Xιονοθύελλα

2005-12-28T19:38:00.000+01:00

Και η αγκαλιά σου καταφύγιο.

Τελικά πρέπει να ήμουν πολύ καλό κορίτσι αυτό τον χρόνο!

2005-12-26T10:57:00.000+01:00

Αλλιώς δεν εξηγείται. Ό,τι ζήτησα χτες πραγματοποιήθηκε. Μόλις γύρισα από την δουλειά, καιρός να χαλαρώσω λίγο. Σήμερα τα ξημερώματα χιόνισε. Και η λίμνη που διασχίζω κάθε μέρα, πιο όμορφη παρά ποτέ.

Αlina-Johanna. Ωραίο όνομα για μια μικρή πριγκήπισσα; Ζήτησα κοριτσάκι για τα Χριστούγεννα και μου ήρθε. Με ένα μικρό καρούμπαλο στο κεφαλάκι της, σαν σκούφος αγιοβασιλιάτικος.

'Ασχημο να είσαι μόνος τέτοιες μέρες, άσχημο και να πονάς. Την επόμενη φορά θα ζητήσω υγεία για όλους. Δεν μου αρέσει να τους βλέπω να κλαίνε. Για τον πόνο υπάρχουν φάρμακα, για το κλάμμα όμως;

2005-12-24T22:13:00.000+01:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Είπα να κάνω ένα δώρο στον ευατό μου, και σκέφτηκα το blog.