Δε θυμήθηκα να σε ξεχάσω

Πέμπτη, Μαΐου 25, 2006

Για την Ελπίδα

Δεν βρήκα κάτι με ουράνιο τόξο, ούτε μπορώ να σου ζωγραφίσω την χαρά.
Λουλούδια και χρώματα πως να σου φέρω;
Μια ευχή μόνο, να γιορτάζεις, όπως σήμερα, σε όλη σου την ζωή.

Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

Για βόλτα κανείς;


Αναποφάσιστα τα σύννεφα και σήμερα



Μια κλαίγανε, μια σταματούσαν



Σε κρύβανε όλη μέρα πεισματικά



Και εσύ νόμισες, για λίγες στιγμές, πως νίκησες

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006

Θέμα οπτικής ή εγωισμού;

Κάποιες φορές
βλέπω τα πάντα και τους πάντες
όπως με συμφέρει.
Φοβάμαι άραγε
να αντικρύσω την αλήθεια;



Ή απλά κατάλαβα
ότι θα γίνω ευτυχισμένη
μόνο όταν μπορέσω να τα δω όλα και όλους
όπως θα ήθελα να είναι;


Απλά και όμορφα.


Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

Χωρίς τίτλο-χωρίς τίποτα

Η καλύτερη φίλη μου παντρεύτηκε την Κυριακή. Δεν μπόρεσα να πάω, λόγω δουλειάς και λόγω εγκυμοσύνης. Απαγορεύονται τα ταξίδια-αστραπή στην Ελλάδα με αεροπλάνο. Θα ήταν πανέμορφη και χωρίς εμένα, θα χαμογελούσε χωρίς να της γνέφω και να την πειράζω. Αλλά εγώ δεν ήμουν εκεί να την καμαρώσω, να την χαρώ και ας το ήθελα. Και ας της το είχα υποσχεθεί.

Ο διαδικτυακός μου αδερφός κουράστηκε με τα νάζια μου. Με τα νέα μου ωράρια, με τις ακεφιές μου. Το έριξα στην αρχή στην διαφορά ηλικίας. Έτσι για να νιώθω λιγότερες τύψεις. Πήρε το κουβαδάκι του και ξεκινά για άλλες παραλίες. Ας είναι. Έτσι ίσως να μάθει να κολυμπάει στα βαθιά, εγώ πολύ ρηχή ήμουν πάντα. Καλά ταξίδια Βασίλη, και καλά μπάνια!

Πόνταρα στον καιρό μπας και μου φτιάξει η διάθεση. Χα! Όπως έλεγε και η γιαγιά μου, αν έχεις συννεφιά μέσα σου, αυτή σε ακολουθεί όπου και αν πας. Βροχή όλη την μέρα, και βγαίνει ο ήλιος λίγο πριν τη δύση. Συνήθως εκείνη την ώρα κοιμάμαι, το χάνω και αυτό το λίγο φως.

Η δουλειά από ευχαρίστηση και απόλαυση, έγινε ξαφνικά καταναγκαστικά έργα. Παραιτούνται οι καλοί γιατί δεν αναγνωρίζεται από κανέναν αυτό που κάνουν.Τους δίνω δίκιο, τους βγάζω το καπέλο, αλλά θα μου λείψουν που να πάρει. Μένουν οι στραβοί και ανίκανοι, οι ψεύτες, οι τεμπέληδες. Αναρωτιέμαι τι θα κάνω τελικά, άλλα ονειρεύτηκα, άλλα υποσχέθηκα στον ευατό μου. Τι κάνω εδώ;

Και εσύ, μάτια μου, ζεστή μου αγκαλιά, χαμογελάκι και ονειράκι μου, όλο λείπεις. Έχω την γλυκειά φωνή σου, να με παίρνει κάθε τόσο τηλέφωνο, να μου ψιθυρίζει κουράγιο. Ανάμεσα στα τηλεφωνήματα, βυθίζομαι στον ύπνο, για να μην σκέφτομαι, για να μην μετράω τις ώρες μακρυά σου. Είμαι δειλή. Τι θα κάνω σε λίγους μήνες που θα φύγω χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά; Που δεν θα μπορείς εσύ να έρχεσαι; Πάλι με ύπνο θα με κοροιδεύω;

Τρίτη, Μαΐου 09, 2006

Και τι να πεις

Eίπα πως θα σου αφιερώσω κάτι, αλλά κόλλησα με αυτό το τραγούδι όλο το απόγευμα σήμερα. Δεν σου ταιριάζει. Για μένα είναι, που όλο έρχομαι, που όλο φεύγω. Που δεν αφέθηκα ποτέ, που δεν θα σε αφήσω ποτέ να μάθεις.

Ποια προσδοκία με πάθος ατενίζεις
στις ψευδαισθήσεις κάθε παροχής
ο κόσμος άρρωστος καπνός που τον καπνίζεις
και έκτιση καθημερινής ποινής
να ξημερώνεις μοναχή να μουρμουρίζεις

Και τι να πεις σε δυο κουβέντες της στιγμής
δε θα 'μαι γω δε θα 'σαι συ
ψάχνεις να βρεις δυο κούφια λόγια να πιαστείς
κι ύστερα πάλι θα χαθείς

Ένα σημάδι βίας μαρτυράει
στη δεξιά μετώπη για το χτες
η νύχτα που 'φυγε στο διάολο να πάει
κι αναζητάς ξανά πλανόδιους εραστές
μα έχεις κουράγιο μια πληγή που σε πονάει

Και τι να πεις σε δυο κουβέντες της στιγμής
δε θα 'μαι γω δε θα 'σαι συ
ψάχνεις να βρεις δυο κούφια λόγια να πιαστείς
κι ύστερα πάλι θα χαθείς