Δε θυμήθηκα να σε ξεχάσω

Τετάρτη, Μαρτίου 01, 2006

Καλό μας μήνα!

Σήμερα με τίποτα δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Ακόμη σε χειμερία νάρκη βρίσκομαι, τι σαν αρχίζει η Άνοιξη; Βοηθάει λίγο και η χιονοθύελλα που 3 μέρες τώρα δεν λέει να σταματήσει. Ο καλός μου κατέβηκε - πριν προλάβω να γκρινιάξω γιατί δεν κοιμάται λίγο ακόμη,αφού πάει πιο αργά από ΄μένα στην δουλειά -να μου καθαρίσει το αμάξι. Tον αγαπώ και εγώ πολύ, αλλά να πω την μαύρη αλήθεια, ποτέ δεν θα το έκανα αυτό. Ειδικά με τέτοιο ψωφόκρυο. Είμαι κακούργα, ε; Πρέπει να είχε προσέξει που είχα παρκάρει χτες, γιατί αλλιώς αποκλείεται να το έβρισκε, όλα ήταν θαμμένα στο χιόνι. Κατέβηκα, το βρήκα καθαρό και ζεστό, μου έδωσε ένα φιλί και μου είπε να προσέχω.

Ξεκίνησα χαρούμενη και σκέφτηκα πως το πολύ πολύ να αργήσω 5 λεπτά, και ποιος ακούει τον διευθυντή. Μόλις βγαίνω από την πόλη αρχίζουν οι εκπλήξεις. Βλέπω πως ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στην πόλη που δουλεύω είναι κλειστός. Και τώρα; Χωρίς να έχω ιδέα που να πάω, χωρίς ένα χάρτη της περιοχής στρίβω εκεί που στρίβαν όλοι. Και βγαίνω σε αυτοκινητόδρομο μεγάλο, λέω δεν μπορεί από εδώ θα έχει ταμπέλες και κάποια παράκαμψη για την πόλη μου. Ένας πανικός. Νταλίκες διπλωμένες, ελαφρώς τρακαρισμένα αυτοκίνητα, αυτοκίνητα της τροχαίας, εκχιονιστικά, χαλασμός κυρίου. Από μέσα μου χάρηκα, λέω επιτέλους μια φορά να δω και λίγο χάος σε αυτή την χώρα, όλα τους καλά οργανωμένα και όλο μας κουνιούνται.

Μου κόπηκε όμως η χαρά σύντομα. Γιατί όσο προχωρούσα καμία ταμπέλα δεν έβλεπα. Και φυσικά πανικοβλήθηκα χωρίς να σταματήσω, έτσι κάνω πάντα. Αν και στους αυτοκινητόδρομους εδώ δεν έχεις και πολλές επιλογές, πας ευθεία μέχρι να συναντήσεις την επόμενη έξοδο. Λίμνη δεν έβλεπα πια, το μόνο σημείο προσανατολισμού που είχα. Τηλεφωνώ τον καλό μου, και μου λέει τις μαγικές λέξεις. Στρίψε στο πρώτο χωριουδάκι και ψάξε εκεί για ταμπέλες. Ξέρει καλά πως μπορούσα να συνεχίζω ευθεία για μέρες, καλά που με έπεισε. :)

Kαι αρχίζει από εκείνη την στιγμή ο παράδεισος. Σαν να μην ήμουν πια εδώ, αλλά σε άλλο πλανήτη. Τόση ομορφιά λίγα χιλιόμετρα από εκεί που μένω και να μην το έχω πάρει χαμπάρι! Σταματά και η χιονοθύελλα και όλα φαινόντουσαν πια καθαρά. Απέραντο άσπρο παντού. Απάτητο χιόνι, ήμουν η πρώτη τρελή που έστριψε σε αυτό τον δρόμο. Χαμηλά σπιτάκια με τις χαρακτηριστικές σκεπές τους στη μέση του πουθενά. Κανένας άνθρωπος, κανένα αυτοκίνητο, τίποτα λες και υπήρχα μόνο εγώ. Ταμπέλες πολλές, αλλά όλες σκεπασμένες με χιόνι. Και αποφάσισα να διαλέξω μόνη μου το δρόμο και όπου με βγάλει. Καιρός να χρησιμοποιήσω λίγο και το ρημαδοένστικτό μου. Σκέφτηκα τον διευθυντή να κοκκινίζει από το κακό του, τις συναδέλφισσες να με βρίζουν από μέσα τους, και για πρώτη φορά χαλάρωσα και είπα δεν πάτε στο διάολο όλοι σας σήμερα. Θα πω ότι χάθηκα μες στη χιονοθύελλα και δεν θα 'ναι και ψέμματα.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα άρχισε η λίμνη. Μόνο που την μεριά της αυτή δεν την ήξερα. Βρισκόμουν σε άγνωστες ακτές. Μετάνιωσα που δεν είχα πάρει την μηχανή μαζί μου. Όλη μέρα θα καθόμουν εκεί, αποκομμένη από τα εγκόσμια, να βγάζω φωτογραφίες τα θαύματα που 'βλέπαν τα μάτια μου. Το άσπρο δεν είναι μόνο άσπρο τελικά. Γίνεται μωβ, γίνεται κίτρινο,πορτοκαλί, καμιά φορά γαλάζιο, ανάλογα με την ώρα και το φως της ημέρας. Τα κλαδιά των δέντρων τόσο φορτωμένα με χιόνι, λυγίζουν, καμπυλώνουν, σαν έτοιμα να αγκαλιάσουν. Η λίμνη έχει παγώσει ολόκληρη. Και όλη της η επιφάνεια καλύφθηκε από χιόνι. Αν κάποιος δεν ξέρει την περιοχή, θα νομίζει πως κάτω από αυτό βρίσκονται παγωμένα χωράφια.

Ευτυχώς δεν κυκλοφορούσε κανείς άλλος. Ο στενός δρόμος είχε γίνει ακόμη πιο στενός με τόσο χιόνι, το αυτοκίνητο έκανε στην κυριολεξία πατινάζ. Μα δεν φοβήθηκα ούτε στιγμή, δεν σκέφτηκα να φοβηθώ. Κοιτούσα έξω, έκλεισα τελείως την μουσική, κατέβασα και λίγο το τζάμι μου, να ακούσω, να μυρίσω, να νιώσω το κρύο. Ακουγόταν μόνο το τρίξιμο από τα κλαδιά των δέντρων. Χαμογέλασα. Ή ονειρεύομαι όλα αυτά που βλέπω, μουρμούρισα, ή όλα σήμερα συνομωτούν για να δω, ότι δεν έβλεπα τόσο καιρό.

Έφτασα με μια ώρα καθυστέρηση στην δουλειά. Οι μισές ήρθαν μετά από ΄μενα. Πήγα να ζητήσω συγνώμη από τον διευθυντή και για πρώτη φορά τον είδα να χαμογελά πονηρά. "Εμείς θα πρέπει να σας ζητήσουμε συγνώμη, δεν είστε σίγουρα συνηθισμένη σε τέτοιες καιρικές συνθήκες, θα τρομάξατε σήμερα". Ναι, έγνεψα μην του χαλάσω χατήρι και έφυγα βιαστικά, μην μου ξεφύγει πως σήμερα ήταν η μόνη μέρα που δεν τρόμαξα. Για πρώτη φορά αγάπησα αυτή την χώρα. Καλύτερα που δεν του είπα τίποτα. Μπορεί μέχρι αύριο να το μετανιώσω πάλι, δεν είμαι για τέτοιες δηλώσεις.

23 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

<< Home