Δε θυμήθηκα να σε ξεχάσω

Τρίτη, Ιανουαρίου 31, 2006

Πάμε μια βόλτα;



-Τι ώρα σχολάς; Θα έρθω να σε πάρω
-Μα τι με ρωτάς; Πως θα έρθεις;
-Πες μου, βρήκα τρόπο, τα κατάφερα
-Δε σε καταλαβαίνω, αλλά αργώ ακόμη
-Θα κάνω τότε μια βόλτα



-Που είσαι; Στο σταθμό; Μόνο βουητό ακούω και τίποτα άλλο
-Πετάω
-Τι κάνεις;
-Πετάω
-Ωραίο αστείο, πρέπει να κάνω κάτι ακόμη, θα σε ξαναπάρω



Δύει ο ήλιος. Δεμένη με σχοινί, χαζεύω τα πάντα από ψηλά. Ακίνητη και ας φαίνεται πως ταξιδεύω. Κόλπο που σκέφτηκα,για να μη βαριέμαι,για να μην σε κάνω να ζηλεύεις. Πόσες πόλεις, πόσες χώρες ακόμη θα μπουν ανάμεσα μας;
Είμαι εδώ και πάντα περιμένω. Να'ρθεις να κόψεις το σχοινί, να φύγουμε, να νιώσω πάλι ελεύθερη.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 30, 2006

Σε ρωτάω, έχει ακόμη φτερά ο Έρωτας;



Κάποιες φορές αισθάνομαι πολύ μικρή. Σε κοιτάω, ενώ είσαι πολύ ψηλά. Πολύ μακρυά από μένα. Δεν βλέπω αν μου χαμογελάς, το ξέρω όμως. Πάντα μου χαμογελάς, πάντα μ΄αγαπάς. Δεν μπορώ να σε ακούσω,μα ξέρω τι σκέφτεσαι,τι θέλεις, τι περιμένεις από μένα. Και όλη αυτή η απόσταση ανάμεσα μας; Πως να πετάξω εγώ κοντά σου, γιατί να πέσεις για χάρη μου στα χαμηλά;

Σάββατο, Ιανουαρίου 28, 2006

Σάββατο απόγευμα




Όλο τ'απόγευμα δεν είπα τίποτα
κρύβω τα λόγια μου μ'ένα τσιγάρο
έξω τα χρώματα σβήνουν και χάνονται
κλείνω τα μάτια μου ανάσα να πάρω

Πως βραδυάζει νωρίς
όλα εδώ σαν φινάλε γιορτής

Πέμπτη, Ιανουαρίου 26, 2006

Να τρέχω

Το μόνο που θέλω τις τελευταίες μέρες.
Να τρέχω σαν τρελή.
Κοροιδεύω τον ευατό μου.
θα προλάβω;
θα μας φτάσει ο χρόνος;
Θα τα καταφέρω;
Μην μου πεις τι σκέφτεσαι, άσε με να προσπαθήσω.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 23, 2006

Επιτέλους!


Έβγαλε ήλιο ξαφνικά.
Μου χαμογέλασες μήπως;
Θα βγω για μία βόλτα.
Μην μου κατσουφιάσεις και γίνω μούσκεμμα.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 20, 2006

Πετάωωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μόλις έμαθα ότι η αδερφή μου περιμένει δίδυμα.
Θα γίνω δύο φoρές θεία.
Δύο φορές χαρούμενη, διπλά ευτυχισμένη!!!!

Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006

Τα Παράθυρα

Καβάφης Κ.Π.

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006

-5,5

Γυρνώντας από την δουλειά, διέσχισα ένα γυάλινο δάσος. Γύαλινο και όμορφο, όπως στα παραμύθια.Η λίμνη πάγωσε. Και τα 15 της χιλιόμετρα. Μα εγώ δεν ζήτησα αυτό.
Ζήτησα να παγώσει ο χρόνος, όταν είμαστε μαζί. Να παγώσει το μυαλό, να μην μπορώ να σκέφτομαι.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 13, 2006

Ευθεία


Νομίζω πως προστατεύω τους γύρω μου με το να παρουσιάζομαι σαν μια ευθεία γραμμή. Πάντα η ίδια, σταθερή σε όλα. Βαρετή χωρίς εκπλήξεις. Δεν θέλω κανένας να ανησυχεί με της ζωής μου τα ανήσυχα. Κρατάω τα κομμάτια μου, κινούμαι αργά να μην διαλυθώ. Και χαμογελάω σε όλους. Τι μου φταίνε οι άλλοι, τι μου φταις εσύ;

Το παίζω δυνατή, τους πείθω όλους τελικά. Σου υποσχέθηκα πως θα ελευθερωθώ από όλα τα ψέμματα. Σε κοιτάω σαν μέσα από γυάλα. Δεν πρόκειται ποτέ να την σπάσω, για να μην σε πληγώσω. Θα βρω άλλο τρόπο να ελευθερωθώ, στο υπόσχομαι. Και τότε μόνο θα ρίξω άγκυρα στο πιο κρυφό σου σημείο.

Μου λείπεις. Ποτέ δεν θα συνηθίσω την απουσία σου.

Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2006

Ένα κομμάτι πανί

Αρχίζοντας την δουλειά με ένα κάρο εκκρεμότητες στο κεφάλι μου, στους φακέλους μου και στο τηλέφωνο να μου λένε ότι με ζητά ο supervisor μου, απάντησα μηχανικά στην καλημέρα μιας κοπέλας. Με ρώτησε κάτι και τότε μόνο σήκωσα το κεφάλι. Και την θυμήθηκα.

Πριν λίγους μήνες, είχα δει την φωτογραφία της σε ένα βιογραφικό που μάς έδειξε ειρωνικά ο διευθυντής. "Πιθανή νέα σας συνάδελφος, τι λέτε;" Κοίταξαν όλοι την φωτογραφία με ξυνισμένα μούτρα. Κανείς δεν άγγιξε το βιογραφικό, μόνο εγώ η περίεργη. Δεύτερης γενιάς Τουρκάλα η συνάδελφος, σπουδές στο Βερολίνο, εργασίες, διατριβή, προϋπηρεσία σε γνωστό ερευνητικό κέντρο. ''Λοιπόν;'' Και ξεκίνησε ένας χείμαρρος ντροπής. Στην αρχή νόμισα πως δεν άκουγα καλά, τα γερμανικά μου είναι ακόμη σε χάλια επίπεδο, λέω δεν μπορεί, είναι πρωί ακόμη και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Άκουγα καλά όμως.

Θέλουμε να λεγόμαστε επιστήμονες, Ευρωπαίοι, άνθρωποι. Κοκκίνησα από ντροπή, από θυμό, από οργή. Το πρόβλημα όλων ήταν ότι η κοπέλα φορούσε μαντήλα. Μια άσπρη μαντήλα που τόνιζε ακόμη πιο πολύ τα φωτεινά έξυπνα μάτια της και τα γλυκά χαρακτηριστικά της. Μίλησαν όλοι άσχημα. Πως θα το πάρουν οι κάτοικοι της περιοχής (που πάνω από τα 2/3 είναι αλλοδαποί!), πως θα χάσουμε ''πελάτες'' (που πάνω από τους μισούς είναι Τούρκοι!), πως εδώ δεν είναι Βερολίνο (είναι όμως ακόμη Γερμανία;). Όλοι εκτός από μένα και μια Τουρκάλα συνάδελφο που δεν φορά μαντήλα, την Fazile.

Η ειρωνεία; Η ομάδα μας έχει μόνο 3 γερμανούς. Όλοι οι άλλοι αλλοδαποί. Άλλοι γεννήθηκαν εδώ, άλλοι μόλις ήρθαν ψάχνοντας κάτι καλύτερο. Άλλοι με προσόντα και άλλοι χωρίς. Άλλοι να μιλάνε σωστά γερμανικά και άλλοι σαν εμένα, να τσιγγουνεύονται τις λέξεις για να μην γίνουν ρεζίλι. Λέγανε, λέγανε, λέγανε με στόμφο και δραματικό ύφος τι κακό θα μας βρει. Μα ούτε στιγμή δεν σκεφτήκανε πως είναι μία από 'μας, πως τουλάχιστον έχει τα προσόντα. Ο - πνιγμένος στα γελάκια - διευθυντής μας, πρόσεξε πως εγώ και η Fazile δεν είχαμε πει τίποτα. Ειρωνικά, μου λέει: σαν Ελληνίδα που είστε, δεν θα την θέλετε εδώ, σωστά; Του χάλασα το γέλιο. Την θέλω, απάντησα κοφτά. Στην δουλειά μας τι σχέση έχουν οι εθνικότητες και οι μαντήλες; Νευρίασε και γύρισε στην Fazile. Και τότε μόνο θυμήθηκε πως αυτή είναι Τουρκάλα (αλλά χωρίς μαντήλα) και κοκκίνησε. Το θέμα έληξε, ψηφίσαμε είπε, και μας έδιωξε όλους με ανακούφιση.

Και σήμερα την είδα. Ήρθε να πάρει πληροφορίες για ένα συγγενικό της πρόσωπο. Είπε πως είναι συνάδελφος, πως είχε κάνει και σε 'μας αίτηση. Και πως ψάχνει ακόμη κάτι στην γύρω περιοχή, γιατί εδώ είναι όλη της η οικογένεια. Ντράπηκα να της πω ότι την αναγνώρισα. Ντράπηκα που εγώ έχω θέση και αυτή μία μαντήλα στο όμορφο κεφάλι της.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 09, 2006

Home


Αύριο που θα γυρίσεις, ξέρω πως θα χαρείς. Σκεφτόμουν τι μας λείπει τόσα χρόνια. 'Εκανα μια ευχή και να πως έγινε η γειτονιά μας. Κάνε μου αναπάντητη πριν έρθεις. Να παραγγείλω και τον ήλιο.

Κυριακή, Ιανουαρίου 08, 2006

Aachen - Μ.Θεοδωράκης

Και ένα ταξίδι που έκανες μόνο για μένα. Για να ακούσω μουσική ελληνική, για να χαθώ στην αγκαλιά σου και να ξεχαστώ. Ποτέ δεν μου χάλασες χατήρι. Ευχαριστώ, αν και πάντα στο λέω καθυστερημένα.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 06, 2006

'Οταν κοιμάσαι...

...γλυστράω κρυφά μέσα από την αγκαλιά σου. Πάω να κάνω ένα καυτό μπάνιο. Ανεβάζω την θερμοκρασία του νερού, μέχρι να νιώσω πόνο. Μα δεν σταματώ, σιγά σιγά εξοικειώνομαι. Όπως τα κατάφερα με όλους τους πόνους. Ανοίγουν έτσι όλοι οι πόροι του σώματος. Και αρχίζουν να βγαίνουν οι αλήθειες, μία μία. Γεμίζει το μικρό μας μπάνιο. Τις βλέπω να με κοιτούν σαν να με κοροιδεύουν. Τις κοροιδεύω και εγώ. Σήμερα θα τα καταφέρω. Κοιτάζω τον καθρέπτη. Βλέπω μόνο το περίγραμμα μου, οι ατμοί καλύπτουν ζεστά τις λεπτομέρειες. Τότε μόνο καταλαβαίνω γιατί με λες όμορφη. Αισθάνομαι ανακούφιση, αυτές βγήκαν από μέσα μου, είμαι όπως παλιά. Σήμερα ήμουν σίγουρη πως θα προλάβαινα να ανοίξω το παράθυρο. Να μπει κρύος αέρας να κλείσει τις εισόδους του δέρματος. Για άλλη μια φορά, αυτές πιο γρήγορες. Μπαίνουν μέσα μου πάλι και φυλακίζονται. Γυρνάω στην αγκαλιά σου, πρέπει να το πάρω απόφαση. Δεν θα γίνω ποτέ ξανά καθαρή.

Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2006

Θα μου λείψεις

Πως θα ζήσω χωρίς εσένα δύο ολόκληρες μέρες; Να τη βράσω τη δουλειά μας και την καριέρα μας. Θέλω να είμαστε συνέχεια μαζί και να παγώσει ο χρόνος. Tα'χω βάλει με τον χρόνο. Που όλο τρέχει όταν είμαστε μαζί, και μουλαρώνει και πεισμώνει όταν είμαι μακρυά σου. Θέλω να υπάρχω και να ζω μόνο για σένα. Ας μην είμαι όμως αχάριστη. Αρκεί που σε έχω.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 02, 2006


Που είσαι; Πεινάω, νύσταξα και εσύ ακόμη να έρθεις.
Bιάσου. Αλλιώς θα σε φάω ολόκληρο ;)

Μόλις γύρισα

Με κούρασε η ομίχλη. Παρόλο που οδηγούσα εκνευριστικά αργά, κανά δυο φορές κόντεψα να βγω από τον δρόμο. Τι να σκεφτόμουν άραγε; Νόμιζα πως το αυτοκίνητο μου ήξερε την διαδρομή απ'έξω. Δεν είναι να βασίζεσαι σε τίποτα τελικά.

Όλα άσπρα εδώ. Χιόνι, ομίχλη, άσπρα ρούχα στην δουλειά, άχρωμοι άνθρωποι. Παλιότερα πίστευα ότι το άσπρο τονίζει τα πρόσωπα, τα μάτια. Μέγα λάθος! Το άσπρο εδώ σε κάνει διάφανο, χωρίς όρια, σαν να μην υπάρχεις. Σήμερα σηκώθηκα με χαρά. Σκέφτηκα καινούρια χρονιά μπήκε, όλοι θα είναι χαρούμενοι στην δουλειά, θα χαμογελάμε και θα ανταλάσσουμε ευχές. Αισθάνθηκα χαζή. Μόνο εγώ χαμογελούσα, μόνο εγώ είπα ευχές. Και οι περισσότεροι δεν απάντησαν καν. Στεναχωρήθηκα, μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα, αλλά πείσμωσα και τους δικαιολόγησα μέσα μου. Δεν υπάρχει τίποτα για αυτούς που να τους κάνει να χαμογελούν. Είναι να τους λυπάμαι τελικά.

Το πρώτο πράγμα που έκανα με το που μπήκα σπίτι, ήταν να δω φωτογραφίες από Ελλάδα, από αγαπημένα μέρη, και πρόσωπα χαμογελαστά. Πόσα χρώματα, πόσο φως, πόσα χαμόγελα χωράει το κομπούτιερ μου!Καλά που έχω και αυτά, μόνο έτσι θα αντέξω.

Καλή Χρονιά είπα; Άντε, στο καλό, με την κατσουφιά τους, ξέχασα το πιο σημαντικό! Ό,τι καλύτερο για όλους!